Opis
Jedna z najbardziej znaczących powieści współczesnej literatury irańskiej. Adabijāt-e defā-e moghaddas, czyli literatura świętej obrony, stanowi w Iranie osobny gatunek literacki. Jest to część szeroko zakrojonej polityki historycznej państwa, skupiającej się na tragicznej wojnie między Iranem a Irakiem. Dla młodej i niestabilnej Islamskiej Republiki, konflikt z Irakiem dowodzonym przez Saddama był początkowo wydarzeniem kluczowym dla kształtowania jedności narodowej, mobilizując Irańczyków przeciw wspólnemu wrogowi. Z czasem jednak przerodził się w niemal ośmioletnią, wyniszczającą wojnę, która pochłonęła życie milionów ludzi. Powieść Doulatabadiego, która przez dekadę nie mogła ukazać się w Iranie z powodu cenzury, demaskuje świętą obronę, pozbawiając ją wzniosłego charakteru przypisywanego jej przez religijno-nacjonalistyczny dyskurs. Jest to głęboka refleksja na temat narodowej tożsamości w nieubłaganym irańsko-irackim upale, gdzie każda kropla wody w czasie bezsensownego konfliktu ma wielką wartość. Dzieło jest też postmodernistyczną opowieścią o dziennikarzach i pisarzach walczących swoim słowem podczas wojny. Ale czy rzeczywiście powinni to robić?