Opis
Janusz Andrzejczak w swojej poezji wykazuje wyjątkową wrażliwość na różnorodność otaczającego świata, którą uwidacznia w sposobie, w jaki człowiek jest z nim zintegrowany i jak go kontempluje. Jego twórczość poetycka to próba wyrażenia nieopisywalnego piękna natury przy użyciu ludzkiego języka oraz jej zestawienie z kulturową rzeczywistością pełną obrazów, dźwięków i rytmów. W harmonijnych frazach czasem przejawia się złożona historia Polski, a innym razem pojawia się refleksja nad metafizycznymi zagadnieniami, które dotykają sensu życia i porządku świata. Andrzejczak zdaje się być wierny literackiej tradycji, nie ucieka się do nadmiernych eksperymentów, choć podobnie jak Leśmian, lubuje się w neologizmach i grze znaczeń. Jego wiersze korzystają ze sprawdzonych wzorców i starają się uchwycić nieuchronny rytm istnienia. Ważną rolę odgrywa dla niego prostota emocji i jednoznaczność wartości. Przemysław Dakowicz podkreśla, że Andrzejczak mierzy swoją twórczość w kontekście literackich archetypów, aby oddać istotę otaczającej nas rzeczywistości.