Opis
Kiedy usadzono mnie na tronie przeznaczonym dla panny młodej, obce kobiety zaczęły podchodzić jedna po drugiej. Ściskały moje dłonie, wręczały bukiety róż lub delikatnie układały je u moich stóp. Nie zdawałam sobie wtedy sprawy, że ich uczucia wynikały z sympatii dla młodej dziewczyny, oddanej tak wcześnie w zamążpójście.
Gdy rozległ się dźwięk bębnów, kobiety opuściły namiot. Na ich miejsce przyszedł aga, ogłaszając przybycie pana młodego. Wszedł on, oddał dwa pokłony, po czym podszedł do mnie, odsłonił zasłonę z mojej twarzy i pocałował mnie w czoło. Chwycił moją dłoń i poprowadził do tronu, gdzie usiedliśmy obok siebie. Wypowiedział coś, czego nie rozumiałam, a następnie, zgodnie z tradycją, podano nam kielichy z czerwonym napojem. Podał mi jeden, drugi zatrzymując dla siebie.
Następnego poranka, spoglądając przez okno mojego pokoju, zauważyłam, że weselny namiot zniknął. Ten, który w nocy zachwycał pięknymi dywanami, meblami i migocącymi światłami. Była to niegdyś magiczna sceneria, która teraz stała się tylko wspomnieniem.
Przeszył mnie dreszcz, gdy zobaczyłam zniszczenie ogrodu, w którym stał namiot. Zamiast drzew, które towarzyszyły mi w dzieciństwie, huśtaniach i wspinaczkach, ujrzałam pustkę. Drzewa, które pielęgnował z miłością mój ojciec, zniknęły. Myślałam, że ta noc pełna blasku zostanie ze mną na zawsze, a minęła niczym piękny sen.
Opłakiwałam utratę drzew i dzieciństwa, a w wymarłym ogrodzie zobaczyłam swoje życie. Odcięte od tego, co przynosiło radość i przyjemność. Z ciężkim sercem odeszłam od okna i przez długi czas unikałam spojrzeń na to smutne miejsce, by nie przywoływać bolesnych wspomnień.