Opis
Egon Schiele, żyjący w latach 1890-1918, był pionierskim twórcą austriackiego ekspresjonizmu i jednym z najbardziej wyrazistych malarzy portretowych XX wieku. Jego znakiem rozpoznawczym były graficzny styl, deformacja postaci oraz sprzeciw wobec tradycyjnych kanonów piękna. Pod opieką Gustava Klimta, Schiele początkowo eksperymentował z olśniewającym stylem secesyjnym, by później wykształcić własną, bardziej surową i konfrontacyjną estetykę. Charakteryzowały ją ostre linie, jaskrawe kolory oraz wydłużone figury o teatralnym charakterze.
W swoich licznych portretach i autoportretach zaskakiwał wiedeńskie środowisko artystyczne nieznaną dotąd psychologiczną i seksualną intensywnością. Preferował pozy erotyczne, prowokujące lub niepokojące, w których modele czy on sam niejednokrotnie klęczą na podłodze, odpoczywają z rozłożonymi nogami, patrzą złowrogo na widza lub eksponują genitalia. Jego modele bywają czasem wychudzone i chorobliwe, innym razem pełne siły i zmysłowości. Wielu współczesnych artystów uznawało prace Schielego za nie tylko brzydkie, ale również niemoralne, co w 1912 roku doprowadziło do jego krótkotrwałego uwięzienia pod zarzutem obsceniczności.
Dziś dorobek Schielego jest ceniony za rewolucyjne podejście do przedstawiania postaci ludzkiej oraz za bezpośredni i pełen pasji styl rysunku, który wydaje się niemalże wściekły. Książka przedstawia kluczowe dzieła Schielego, ukazując jego krótką, lecz niezwykle intensywną karierę oraz głęboki wpływ na rozwój sztuki nowoczesnej, dostrzegalny w twórczości współczesnych artystów, takich jak Tracey Emin i Jenny Saville.