Opis
„Gen marzenia” to unikalne dzieło, które łączy w sobie cechy quasi-dziennika z elementami osobistej refleksji i poezji. Autor w umiejętny sposób przekracza tradycyjne granice literatury wysokiej, posługując się językiem bliskim codzienności. To ambitna próba stworzenia poetyckiej autobiografii. Książka często przypomina nieuporządkowane refleksje w stylu „Myśli nieuczesanych” autorstwa Stanisława Jerzego Leca, bardziej niż klasyczny dziennik intymny. W tym literackim konglomeracie łączą się różnorodne formy: fikcja z dokumentem, poezja z aforyzmami, a nawet osobiste listy, jak te do wnuczki. Charakterystyczny, lekki styl pisarza, znany z jego wcześniejszych prac, idealnie współgra z intymnością tego zbioru, czyniąc go wyjątkowo przyjemnym w odbiorze, mimo rozbudowanej formy.