Opis
Romana zbliża się do czterdziestki. Stara się unikać zmęczenia i monotonii życia, które nigdy nie było zgodne z jej pragnieniami. Pewnego dnia decyduje się opuścić partnera, z którym dzieliła mieszkanie, opuszcza go bez słowa. Przeprowadza się do swojej starszej ciotki, gdzie w ciszy i otoczona zapachem starych mebli, zaczyna rozmyślać. Powracają do niej wspomnienia: lata szkolne, od których próbowała uciec, niedosłuchający lekarze, pobyty w szpitalach psychiatrycznych, samotna walka z depresją i rodzinny dom, w którym wszystko było pod kontrolą, poza jej emocjami. Wspomnienia rodziców były niczym ciężkie drzwi, które nie dawały się otworzyć. Ta opowieść nie dotyczy nowego początki, lecz poszukiwań odpowiedzi na pytanie, czy możliwe jest opuszczenie rodzinnego domu na dobre i czy świat poza nim naprawdę istnieje.