Opis
Współczesny zbiór haiku, tłumaczony przez Czesława Miłosza z wprowadzeniem Joanny Bator, prezentuje najmniejszą formę poezji na świecie. Miłosz demonstruje, iż haiku to nie tylko poezja, ale alternatywne podejście do percepcji. W przeciwieństwie do zachodnich tradycji oddzielających jednostkę od otoczenia, haiku harmonijnie je łączy. Czy pisząc ten zbiór w latach 90., Miłosz przewidywał rychły koniec epoki, w której dominującą rolę odgrywa człowiek? Może sugerował, że nadszedł czas, by inne byty również zostały usłyszane? Zwięzłość oraz skupienie się na aktualnym momencie w haiku brzmią nowocześnie, dostosowując się do dynamicznego rytmu współczesnego życia, jednocześnie nakłaniając do refleksji i zatrzymania się na chwilę.