Opis
Kto wypowiada nowe frazy z wyschniętych ust? Kto tworzy dynamiczne linie na zniszczonej mapie nowoczesności? Marcin Mokry w swoich izoliniach z powodzeniem łączy dziedzictwo awangardowego lidera, Tadeusza Peipera, oraz poetycką szaleństwo Janusza Zimnego, którego autor oprawy wspierał, pracując w rydułtowskim MOPS-ie. Nie obawiając się zmąconej tożsamości twórczej ani formalnych wyzwań, Mokry odważnie miesza poezję z fizjologicznymi realiami. Intensyfikuje znaczenia, skraca dystanse językowe, odchyla myśli poza przyjęte normy i pozwala, aby metaforyczne komunikaty iskrzyły się przez wieki.