Laboratorium humanistyczne - Dorota Wolska - książka

Książka koncentruje się na analizie genealogii współczesnych laboratoriów humanistycznych, eksplorując ich unikalne cechy odróżniające je od laboratoriów przyrodniczych. Autorzy zastanawiają się, czy można mówić o pewnym pokrewieństwie między tymi dwoma rodzajami laboratoriów, czy też powinniśmy raczej myśleć o ich relacjach w sposób transwersalny, wykraczający poza tradycyjny podział na humanistykę i nauki przyrodnicze. Wraz z rozwojem nowoczesnej nauki laboratorium stało się domeną przyrodoznawstwa, co prowadzi do pytania, czy można je odzyskać dla humanistyki, zachowując jednocześnie autonomię tej dziedziny wiedzy.

W kontekście neoliberalnej akademii, humanistyka musi walczyć o swoje miejsce i społeczną uwagę. Czy laboratorium może być lekarstwem na te wyzwania? Autorzy sugerują, że laboratorium humanistyczne nie powinno naśladować przyrodniczego wzorca, lecz raczej działać na zasadzie mimikry, przekształcając i kwestionując autorytety, na których się opiera. Takie podejście pozwala humanistyce pełnić swoją autokrytyczną funkcję, podważając własne zasady oraz akceptując niepewność i błądzenie, często deprecjonowane w świecie zdominowanym przez kapitalistyczne podejście do wiedzy.

Dzieło rozwija koncepcję laboratoryzacji humanistyki, ukazując nie tylko jej quasi-utopijne założenia, lecz także realia funkcjonowania „kolektywu myślowego” oraz infrastrukturę „humanistyki analogowej” i „humanistyki cyfrowej”. W kolejnych tekstach ujawnia się również archeologia i ontologia współczesnego poznawania, sięgając głębiej w struktury, które zazwyczaj pozostają niewidoczne dla nas samych. W recenzji dr hab. Tomasza Majewskiego, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, podkreślono te aspekty, uwypuklając ich znaczenie w kontekście nowoczesnej refleksji nad humanistyką.