Ekonomia Wolnego Rynku. Tom 3 - Rothbard Murray N. - książka

(...) Jako konsumenci ludzie zawsze woleliby niższe ceny kupowanych dóbr; jako producenci zawsze wolą wyższe ceny swoich wyrobów. Gdyby Natura zapewniła człowiekowi materialną Utopię, wszystkie dobra wymienne byłyby darmowe i nie byłoby potrzeby osiągania dochodów pieniężnych. Taka Utopia byłaby stanem "preferowanym", ale istnieje tylko w wyobraźni. Człowiek musi pracować w realnym środowisku, gdzie dysponuje określonymi zasobami ziemi i dóbr kapitałowych. W tym świecie istnieją dwa, i tylko dwa, sposoby ustanowienia cen dóbr. Pierwszy to sposób wolnorynkowy, polegający na dobrowolnym ustaleniu cen przez uczestników rynku. W takim przypadku wymiany dokonywane są na warunkach przynoszących korzyści obu stronom. Drugi sposób to siłowa interwencja w rynek, sposób oparty na hegemonii, a nie umowie. Hegemoniczne ustalenie cen oznacza delegalizację swobodnych wymian i wprowadzenie wyzysku człowieka przez człowieka - albowiem zawsze, gdy dochodzi do wymuszonej wymiany, mamy do czynienia z wyzyskiem. Gdy wybieramy drogę wolnorynkową - drogę obopólnych korzyści - nie ma innych kryteriów określających, czy cena jest sprawiedliwa, poza warunkiem wymagającym, by była wolnorynkowa, i dotyczy to zarówno rzekomych cen "konkurencyjnych", jak też "monopolistycznych", w tym powstałych na skutek działań karteli. Na wolnym rynku konsumenci i producenci dostosowują swoje działania w ramach dobrowolnej współpracy.