Opis
Marek Wołyński wywodzi swoje wiersze z tradycji różewiczowsko-herbertowskiej. Znaczy to, że frazę buduje jakby z rozbitej prozy, która (...) ma zwrócić uwagę na niezwykłe aspekty dnia codziennego. Programowo dąży do unikania patosu, akcentując zupełnie świadomą propozycję "suchości form". Dwa są obszary, które autor objął swoją refleksją. Z jednej strony przypatruje się podmiot liryczny tych wierszy sobie samemu i swym prywatnym wydarzeniom, a z drugiej - podgląda polską współczesną czasoprzestrzeń.