Opis
Jadwiga Malina, redaktor tomu wierszy Moniki Karbowniczek Blizny, pisze:Jest to zbiór pełen kontrastów i zmian tonacji, które działają na wyobraźnię i przynoszą wiele niespodziewanych rozstrzygnięć. Dzięki temu obraz pomnaża się, zyskuje kolejne warstwy, dodatkowe przestrzenie. Poetka, raz prowadzi nas zawiłym labiryntem, innym razem oddaje w ręce prostych rozwiązań, Są to wahania ciekawe, dynamiczne, pozwalające ukazać w sposób nieoczywisty piękno architektury, rzeźby, ale także przyrody i międzyludzkich relacji. Wędrówki podjęte w tym zbiorze nie są jednak wyłącznie powierzone oku. Igra w nich także to, co ukryte, metafizyczne. Zakres tematów jest ogromny. Reminiscencje z dziedzictwa, niepokój, niepewność uczuć, starość oraz zachwyt nad ludzkim dziełem stanowią podłoże zbioru, którego tytuł odsyła nas również do pojęć związanych z utratą i cierpieniem. Mimo to, znajduję w tych wierszach rodzaj otuchy, jaką dać może i powinna dawać literatura. Warto docenić ten gest. Warto czytać te wiersze, jakby były przewodnikami po odległych, mitologicznych krainach, które odwiedza się z zachwytem i z których trudno się rozstać.