Opis
W styczniu 1943 roku, szesnastoletni Jan Michalak wraz z rodzicami został zatrzymany przez gestapo za działalność konspiracyjną i znalazł się w więzieniu na Pawiaku w Warszawie. Po kilku dniach trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego na Majdanku w Lublinie. W kwietniu 1944 roku, Michalaka deportowano do KL Gross-Rosen, a następnie do Leitmeritz. Każda chwila w obozie była walką o przetrwanie. Po latach Jan Michalak spisał swoje dramatyczne wspomnienia z przeżyć wojennych, które przekazał Państwowemu Muzeum na Majdanku. Maszynopis obejmuje 923 strony, na których opisał 840 dni uwięzienia, w tym aż 445 dni w KL Lublin. Jego opis wyniszczenia fizycznego jest wstrząsający: wychudzona sylwetka z wielką głową, zapadnięte oczy, żeberkowa koszula i spodnie trzymające się na sznurku. To niezwykle poruszające świadectwo losów młodej osoby w nazistowskich obozach. Michalak chciał ukazać życie i śmierć swoich rówieśników, ich rodziców w tych nieludzkich warunkach. Trzecie wydanie jego wspomnień, przeszło merytoryczną redakcję oraz zostało wzbogacone o biografię autora, materiały fotograficzne i dokumenty. Dodatkowo czytelnicy mogą zapoznać się z fragmentami wideo relacji Jana Michalaka, które przybliżają emocje towarzyszące jego opowieści. Jan Michalak (1926–2000), urodzony i wychowany w Warszawie, podczas okupacji działał w drużynie harcerskiej. Po aresztowaniu w styczniu 1943 roku spędził czas w obozach koncentracyjnych, zanim w kwietniu 1944 roku trafił do KL Gross-Rosen i Leitmeritz. Po wojnie był świadkiem w procesach zbrodniarzy, m.in. w Düsseldorfie w 1978 roku. Angażował się w działalność Związku Byłych Więźniów i Towarzystwa Opieki nad Majdankiem. Był członkiem Harcerskiego Kręgu Seniorów Szarych Szeregów i został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim oraz Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Złotym Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.